Mmmmmmacarons…

40 worden was een mijlpaal, maar een van de leuke dingen van die verjaardag was dat mijn vriendinnen die me ondertussen ruim 20 jaar kennen zich niets aantrokken van mijn kadowensen. Zij dachten me beter te kennen en verrasten me met een workshop macarons maken bij Huize van Wely.

En óf ik daar blij mee was. Helemaal omdat ze met me meegingen én dat het bij het fameuze Huis Van Wely zou zijn, waar ik veel herinneringen heb liggen (oa mijn bruidstaart!) Maar wat is nou het geheim van de Macaron, dat chique, charmante en over het algemeen dure koekje? We kwamen er al snel achter dat de magie in het midden zit. Het koekje zelf is (globaal) gemaakt van amandelmeel, opgeklopt eiwit en kleurstof, maar heeft weinig smaak. De vulling echter, in het hart van het koekje is het speciaalst, geeft de magic touch en bepaalt hoe lekker de macaron eigenlijk is.

In teams mengden we eerst het beslag (niet te lang, niet te kort, niet te snel), namen we vervolgens een spuitzak en spoten met zorg mooie rondjes op het bakpapier. Terwijl die de oven ingingen, gaf de baas van Huize Van Wely ons een rondleiding door zijn chocolade-imperium. De werkbanken waren smetteloos, het TL-licht meedogenloos, maar het werd pas echt gezellig toen we een bonbonproeverij kregen. Een bonbon noem je hier geen bonbon maar bouchee, wat te maken heeft met het gewicht, maar vast ook met de verfijnde vulling en prachtige afwerking. Hoewel ik al heel wat bouchees heb geproefd sinds ik in Noordwijk woon, blijft het een feestje om ze te eten.

Terug aan het werk. De boven- en onderkantjes van de macarons kwamen krokant uit de oven, tijd voor de vulling. En die vulling, dat is een geheim die Van Wely niet verklapt. De superverfijnde vulling in verschillende kleuren (matchend met de kleur van het koekje) stond voor ons klaar, en nadat de spuittechniek ons voorgedaan was konden we onze macarons gaan afmaken. Een grote met toefjes witte-chocoladevulling aan de rand en een geweldige frambozencompote in het midden, finishing touch met meer toefjes, verse frambozen en poedersuiker.
Tijd voor de kleine macaronnetjes, we begonnen er steeds meer lol in te krijgen, mixten & matchen erop los, ontdekten de bak met chique versieringen en maakten een bont versierd setje macarons, die we uiteindelijk in officiële Van Wely-gebaksdoos meekregen. De chefs stonden er hoofdschuddend bij, maar wij smulden nog lang en gelukkig!
We sloten de avond af met Champagne en signature zoutjes van Van Wely, die trouwens ook niet te versmaden waren. Het echte geheim van de macarons ontrafelde ik niet die avond, maar ik had er wel een nieuwe guilthy pleasure bij, gelukkig dichtbij huis te koop!

Macarons zijn kleine ronde luchtige koekjes die aan elkaar geplakt zijn met een zachte vulling. Ze komen oorspronkelijk uit Frankrijk. [bron: Wikipedia]

De oorsprong van de macaron van Joyeuse gaat, volgens de traditie, terug tot het huwelijk in 1581 van Anne de Joyeuse met Marguerite de Lorraine. Voor deze gelegenheid introduceerde Catharina de’ Medici uit Italië een nieuw recept voor ronde gebakjes op basis van fijngestampte amandelen, die men “macarone” noemde.

In 1862 richtte Louis-Ernest Ladurée een patisserie op in de Rue Royale 16 in Parijs. Zijn kleinzoon Pierre Desfontaines introduceerde macarons in 1930. Zijn eerste macarons bestonden uit twee kleine op amandel gebaseerde schuimpjesmet een vulling van ganache.

Het schuimpje bestaat uit amandelen, poedersuiker, suiker en eiwit. Ze worden tegenwoordig in veel verschillende smaken gemaakt, herkenbaar aan de verschillende kleuren zoals chocolade (donkerbruin), mokka (middenbruin), kersen (rood), pistache (groen), aardbei (roze), framboos (karmijn), citroen (geel) en kokos (roomwit). Ladurée heeft tegenwoordig meerdere vestigingen in Parijs, maar ook in Londen, Genève en Tokio.

Advertenties

Humus, Hitte en Hoofddoeken

Het is een tijd geleden dat ik een blogje heb geschreven. Wie me volgt op Facebook ziet dat ik niet stil zit; daar plaats ik af en toe foto’s van dingen die ik meemaak en inspirerende plaatsen waar ik kom.

Zo was ik vorige maand in Teheran, van oudsher een van de minst populaire bestemmingen voor crew. Je moet er als vrouw een abaya aan (een soort Islamitische tuniek die je billen bedekt) en een hoofddoek op en dat druist tegen ons Westerse gevoel van vrijheid in.  Ik had deze vlucht ook niet aangevraagd, had ook geen vastomlijnd plan voor de 24 uur die ik er zou hebben maar belandde uiteindelijk op een geweldige souq! Ik vloog toevallig met een bevriende purser en zo stapten we samen eind van de ochtend uit een taxi op een vrij chaotische rotonde tegen het prachtige decor van het Iraanse gebergte. Verderop doken we de overdekte markt in.

De eerste winkeltjes verkochten alle kleuren fruit, orderlijk geëtaleerd. Verderop waren noten te koop; cashewnoten en bergen pistache. Gedroogd fruit, en dan niet alleen abrikozen, maar een kleurrijke mix van kiwi, aardbei, sinaasappel en banaan. We ontdekten ook een zak gedroogd munt, het rook heerlijk maar wat zou je er allemaal mee kunnen doen? We probeerden erachter te komen door te wijzen op de zak en een soort thee-drink-gebaar te maken. De verkoper schudde heftig zijn hoofd. We keken hem vragend aan. Maar wat dan? Een aardige en prachtige Iraanse dame schoot te hulp, ze sprak Farsi en Engels en vertaalde onze vragen. Zo kwamen we erachter dat je er toch wel thee van kunt zetten, maar met slechts een klein beetje omdat je bloeddruk anders teveel daalt. ‘Je zou de gedroogde munt ook in de yoghurt kunnen doen’ voegde ze toe. We checkten meteen of we een ‘goeie deal’ hadden met onze andere aankopen en toen dat zo bleek te zijn gingen we verder.

Nog geen uur op de markt en we hadden al Iraanse vrienden, een tas vol heerlijke noten, gedroogd munt plus nieuwe recepten. Het slenteren over de souq was leuk! Het was een feest om rond te kijken: de vrouwen dragen dan wel hoofddoeken, maar hebben daaronder prachtig dik geföhnd haar en zijn geweldig mooi opgemaakt. De Iraanse mannen zijn best knap, niet opdringerig en sowieso is de bevolking heel vriendelijk.

En er was meer. Iran is een van de grootste leveranciers van saffraan. ‘Safron makes you happy’ legde een (nieuwe) Iraanse vriendin uit. Tja, je moet wat als alcohol ten strengste verboden is in je land(…) We dronken een klein kopje saffraanthee en keken onze ogen uit in dit winkeltje waar ook prachtige saffraan- en pistachesnoepjes te koop waren. Saffraan is van topkwaliteit en niet duur dus kochten we een potje voor thuis.

In een volgend winkeltje stuitten we op een uitbundige maar elegante collectie koperen pannen, (oven)schalen, theepotten én bekers, die voor de kenner zó door konden gaan voor die hippe waarin de beroemde ‘Moscow Mule’ (cocktail van Wodka, Ginger Ale en limoen) geserveerd wordt. Oh nee! Een zonde om dat alleen al te denken in dit land. Mijn vriendin kocht een pan en ik nam een prachtig koperen schaaltje mee, ik zag het al voor me: voor bonbons of de pistachesnoepjes.

Helaas wisten we van te voren niet hoe heerlijk deze markt zou zijn en dus voordat we het wisten zaten we alweer in de taxi op weg naar de volgende stop: een late lunch in de bergen. Het was een warme, lome namiddag. Verstopt tussen de bomen lagen sfeervolle, Arabische restaurantjes. In kleermakerszit op een Perzisch tapijt dat vol gezet werd met verse sapjes en allemaal bordjes met dipjes en Libanees brood. Het was lang geleden dat ik deze echte Libanese hapjes had gegeten en ik dacht met weemoed terug aan mijn verblijven in Damascus, Beiroet en Amma, bestemmingen waar ik kwam toen ik net stewardess was, maar die nu soms zwaar onder vuur liggen. Het was heerlijk om half liggend (maar wel nog steeds met hoofddoek op en abaya aan) het ‘flat bread’ te dopen en te genieten van de mooie omgeving.

De zon ging onder en na 24 uur op deze fascinerende plek vlogen we weer terug naar huis. Mijn koffer vol met Iraanse specialiteiten en een mooie indruk van de supervriendelijke bevolking.

En eenmaal thuis waren mijn dochters razend-nieuwsgierig naar de lekkere dingen die ik had meegenomen en er werd dagen gesnoept van de nootjes en het gedroogde fruit!

Plastic soep, niet te (vr)eten

Ik kan niet geloven wat een berg plastic ik per dag in de kliko mik. En jarenlang deed ik dat gedachteloos, maar sinds ik de docu ‘a plastic ocean’ zag, kan ik dat niet meer. Ik moet iets doen. Er is geen dier ter wereld die zijn natuurlijke habitat zo verpest als wij dat doen met onze planeet. Onze mooie oceaan, het is een grote plastic soep aan het worden.

Een aantal weken geleden, tussen de verbouwing en de verhuizing zegmaar, nam ik mijn lief mee naar het internationale filmfestival The Ocean Film Tour. Ik deed dat gewoon om een avond niet te hoeven praten over schuren, schilderen, kranen, dozen, deurbeslag en andere dingen. We zagen verschillende documentaires die met de oceaan te maken hadden, maar de laatste, ‘A Plastic Ocean’ ,maakte een verpletterende en onuitwisbare indruk op me. Ik had wel gehoord van plastic eilanden in de zee en hoe een Nederlandse student daar een oplossing voor had gevonden, ik zie helaas zelf ook teveel afval op stranden op allerlei plekken in de wereld, maar dat het zo erg gesteld was met het plastic afval in de oceanen… ik had geen idee. Plastic vergaat niet en op kilometers diepe zeebodems worden flessen gevonden, maar dat is nog niet het ergste. Nee, het ernstigste zijn de micro plastics, de eindeloze hoeveelheden piepkleine stukjes plastic die aan de oppervlakte drijven, die gegeten worden door vissen en waar vogels aan dood gaan.

Ik vond het zo schokkend om te zien en zou graag, ook al is het op ‘microniveau’ mijn steentje aan een schonere oceaan willen bijdragen. Het recept voor ‘a plastic soup’ hoef ik je niet te geven, maar ik geef je graag een paar ‘culi’ tips waardoor de wereld een beetje schoner wordt.

Lindalicious Less Plastic Tips:

Vermijd zoveel mogelijk het gebruik van plastic verpakkingen
Een inkopper natuurlijk, maar serieus: check eens hoeveel plastic een gemiddelde boodschappensessie bij de supermarkt oplevert. Mocht je tijd hebben, doe je boodschappen op de markt, bij de groenteboer, bakker, slager en stop alles (los) in je boodschappentas.

“Think Reusable – Not Disposable”
Hergebruik plastic (tassen, verpakkingen etc)

Geen boterhamzakjes…FullSizeRender-1
Maar een broodtrommel, hippe bentobox of lunchskin (het duurzame alternatief voor een boterhamzakje )

Geen plastic waterflesje…
Maar een leuke glazen, aluminium of speciale kunststof fles en (her)gebruik hem duizenden keren. Een goede tip is de Hydro Flask waarin je water een dag lang op temperatuur blijft. Geef ook je kind geen pakjes mee naar school, maar een beker die elke dag opnieuw gebruikt kan worden.FullSizeRender

Geen plastic tas meer bij de kassa…
Maar natuurlijk je eigen ‘shopper’

Maak je eigen Spa RoodFullSizeRender-2
Ik ken best veel Spa Rood-verslaafden zoals ik. Jarenlang kocht ik flessen in de winkel en leverde ze inderdaad weer netjes in. Maar investeer in een Spa Rood-maker en je hebt de komende jaren maar 1 kunststof fles nodig die je steeds weer opnieuw vult. http://www.sodastream.nl

Maak geen strandwandeling zonder…IMG_6509
De ‘juttas’, verkrijgbaar bij strandtenten. Doe dit bijvoorbeeld samen met je kind, je zult je samen verbazen over de verscheidenheid aan plastic op het strand. Je draagt je steentje bij en het allerbelangrijkst: je maakt de jongste generatie bewust van de noodzaak van schone stranden.

Spread the word!
Sharing is Caring, dus als je Facebook hebt, deel dit blogje alsjeblieft. Laten we de documentaire op basisscholen vertonen, zodat al jong het besef groeit. Laten we ‘m in verkorte versie tonen voor het journaal, zet ‘m bovenaan de tijdlijn op Facebook, laat ‘m sowieso viraal gaan op alle social media…

En kijk de trailer zelf even:
https://www.youtube.com/watch?v=6zrn4-FfbXw

Of kijk de hele documentaire op Netflix!

Let’s make a wave of change.

 

Een drol met oogjes

Giraffen van worst en kaas, vlinders van popcorn, een drol van koek, raketten van fruit, ‘neppe zakjes friet’, ‘ijsjes’ van snoep en nog veel uitbundiger dan dat. Lang leve Pinterest. We hebben ons uren vermaakt met alleen al zoeken naar de leukste traktatie!

We zochten een ‘afscheidstraktatie’ voor Jolie, mijn oudste dochter die na de zomervakantie naar een nieuwe school gaat. Iets wat de verhuizing naar zee met zich meebracht en wat we een leuke draai wilden geven.

Na een eerste selectie van alle mogelijke traktaties bleef er een top drie over waarbij de drol met oogjes favoriet was. Maar omdat de reviews (jaja..) een grote kans op mislukking (lees: koeienvlaai-look-a-like) voorspelden, beslisten we dat het de pinguïn van drop zou worden. We gingen naar de supermarkt, vonden op 1 na alle onderdelen (trekdrop, manna, marshmallows, schuimbanaantjes en prikkers). Op 1 na dus: de dropsoort voor het koppie. De action had het ook niet, de Bruna niet en de Trekpleister evenmin.
We kwamen thuis, stalden de snoepzakken uit op tafel maar konden niet beginnen omdat het ‘hoofd’ dus ontbrak. We moesten dus eigenlijk nog even de winkels in Noordwijk aan zee checken. Maar daar hadden we geen zin meer in.

Jolie en ik switchten na kort overleg naar onze tweede keuze: het ‘meloenbootje’. Toevallig had ik die ochtend twee meloenen in de bonus gescoord, had ik alle benodigde prikkers en ‘toevallig’ ook snoeppapier in huis, dus gingen we aan de slag. En wat is dat toch heerlijk: de voorpret! En ik heb ondertussen geleerd dat je daar van moet genieten. Want voor die kleuters hoef je je niet perse uit te sloven. Soms is het enthousiasme groot. En in het andere geval lust die niet dit, en die niet dat. Ik maakte het bij Jolie’s eerste traktatie mee: slippertjes van spritskoek en zure matten. Een deel van de klas lustte dit soort koek niet, een ander deel hield niet van zure matten, een paar vonden de traktatie te klein en weer anderen vonden het gek: midden in de winter een ‘slipper’.
Een vriendin van mij deed eens haar best op ‘mexicaantjes’ van mandarijnen en dropveters. Ook deze keer was de klas verdeeld. Ik dacht: trakteer die kleuters op cadeaubonnen en ze kunnen lekker zelf kiezen:) maar in groep 2 bleken gewone cake-jes toch prima te werken.

Maar wij gingen dus voor meloenbootjes. Toch nog even om 10 voor 6 naar de Action gesjeesd voor tropische prikkers, het is uiteindelijk toch een stukje identiteit dat je de klas mee in stuurt:). We bereidden de zeiltjes van snoeppapier voor, de prikkers met snoep en de schijfjes meloen en natuurlijk moest alles uitgebreid voorgeproefd worden. Een gezellige avond, een opwindende ochtend (de afwerking) en een buik vol vlinders toen we met twee wiebelige borden vol meloenbootjes naar school reden.

En het viel wel in de smaak! Geloof ik.

Wind, Waves & Wine

Surfen en bier is een beproefde match. Een ijskoude Bintang op het hete Bali, een tappie na een stormachtige sessie op je eigen strand in Nederland, een cerveza in Tarifa of een Castle in Zuid-Afrika, heerlijk.

Maar terwijl je in de hitte van Indo niet moet denken aan een glas (snel lauwe) wijn, barst het achterland van de Zuid-Afrikaanse kust van de geweldige wineries! Iedereen kent natuurlijk de legendarische wijngebieden Stellenbosch en Franschhoek, maar op nog geen kwartiertje rijden van Blouberg en Big Bay vind je de Durbanville Wine Valley die uitblinkt in hidden gems.  En waar Stellenbosch een beetje romantisch is en Franschhoek chique, is dit wijngebied juist een beetje ruig, eigenlijk zoals de kust daar ook is. De koele oceaanwind waait over de druivenranken van Tijgerberg en zo ontstaan bijvoorbeeld juist hier prachtige Sauvignon Blancs. De Durbanville Wine Valley bestaat uit zo’n dertien wijnhuizen (tegenover ruim 1000 in Stellenbosch!) waarvan je bij de meeste niet alleen wijn kunt proeven, maar ook iets lekkers kunt eten of zelfs kunt picknicken.

Durbanville Hills is een strak vormgegeven winery met prachtig uitzicht. ‘Tasting with a view’ terwijl je kinderen zich vermaken in een speeltuintje. Ook kun je hier lekker lunchen, zowel a la carte in het restaurant, als een simpele sandwich in de tuin. Ik ging hier weg met een fles MCC (bubbels) en een flesje Noble Late Harvest.

Bij Hillcrest vonden we, ondanks een teleurstellende en weinig informatieve wine tasting, niet alleen een heerlijke Sauvignon Blanc, maar kochten we ook olijfolie en olijven. In plaats van (of juist voor/na) wijnproeven kun je hier ook een ‘beer tasting’ doen in de relaxte biergarten.FullSizeRender-2

Diemersdal is prachtig estate met heerlijke wijnen en een mooie tuin om lekker te picknicken.

Meerendal was ook al een aangename verrassing! De wijnen waren heerlijk, maar sinds kort vind je hier ook een ‘boutique distillery’ waar ze loepzuivere wodka, rum en gin maken. De eigenaar geeft met veel passie een uitgebreide proeverij en uitleg over deze sterke dranken. Verder vind je hier Carlucci’s, een begrip onder surfers die de hotspot van deze coffeeshop/bistro in Blouberg platlopen. En terwijl jij wijn, gin of koffie drinkt, spelen je kinderen in 1 van de geweldige speeltuintjes die Meerendal heeft.

Vorig jaar ontdekten we Nitida. Hoewel we al veel eerder een heerlijke Semillon van dit wijnhuis dronken, kwamen we dus vorig jaar pas voor het eerst op het estate. We reden hun goede en leuk gelegen restaurant Cassia voorbij (maar staat nog wel op ons lijstje om ooit te gaan eten) want we waren nieuwsgierig naar de wijnen. De tasting room is sfeervol. Je zit aan een bar tussen honderden barrels met wijn. De proeverij was hier uitgebreid en heel interessant, de wijnen waren stuk voor stuk ontzettend lekker, de etiketten prachtig en de Tinkery (een bijzondere Riesling) out of the box. Wat een heerlijke verrassing. We besloten direct dat dit wijnen waren die via de Wine Route naar Noordwijk moeten komen! Dat gaat nog even duren overigens, maar we zijn ermee bezig.

En heb je lekker wat wijn geproefd hier en steekt er een windje op, dan ben je binnen 20 minuten terug op het strand van Blouberg om nog een mooie namiddagsessie te surfen. Vergeet niet eerst je bubbels koud te zetten, zodat je, eenmaal van het water lekker kunt proosten op alweer een geweldige dag ‘wind, waves & wine’ in de Kaap.

Winterfestival
Hoewel we hier genieten van de zomer, is het winter in de Kaap. Desalniettemin is het daar vier seizoenen ‘feest’, en kun je volgende week van 23 tot 30 juni genieten van het Durbanville Winter Wine Festival.
http://www.durbanvillewine.co.za

 kaart

Schnitzelparadijs

Met het inpakken van mijn kookboeken in verhuisdozen, verdween mijn inspiratie in de keuken… Onnodig hoor ik je denken, het Internet staat vol met recepten. Klopt, maar het lijkt ‘part of the process’, het afscheid nemen van mijn huis hakt er blijkbaar meer in dan verwacht.

1 mei werd een enorme stapel verhuisdozen geleverd. En ik keek er wel naar uit, ik had zin om de boel eens te reorganiseren, alles door mijn handen te laten gaan en lekker op te ruimen. Ik begon in de keuken. Mijn mooie keuken, die we zes jaar geleden met liefde hadden uitgekozen. Het was een droom die uitkwam: een kookeiland, een bordenwarmer, een wijnklimaatkast, zo’n riante Amerikaanse koelkast, een even groot vriesgedeelte, een stoomoven en dat allemaal in stijl van ons oude huis.

Mijn kookboeken moest ik, rekening houdend met het gewicht van de verhuisdoos, verdelen over zo’n 20 dozen! Dus dat begon lekker. Maar wat was het heerlijk om even door die boeken heen te bladeren, mijn favoriet met recepten uit de Alpen, het eerste boek van noedelketen Wagamama, die prachtige dikke Zilveren Lepel (1 hele verhuisdoos voor nodig;-), recepten en foto’s uit de Serengeti… Maar ook alle Jamie’s, en sinds mijn man een nieuwe hobby heeft zeven barbecuebijbels, en (andere hobby) baristaboeken.

De boeken verdwenen in dozen, aangevuld met keukengerei dat ik nauwelijks gebruik, theedoeken en andere lichte spullen. En langzaam ebde mijn keukeninspiratie dus weg. Lusteloos stond ik in de Appie, slenterde langs de groente, pasta, rijst… Als ik geen kinderen had gehad was ik waarschijnlijk verzand in afhaalmaaltijden, maar nee, er moest groente op tafel komen, dat was nog wel het minste dat ik voor ze kon doen in dit ondertussen geëxplodeerde huis met tot aan het plafond toe opgestapelde dozen en een stofnest van heb ik jou daar. Ik ging naar de markt voor seizoensinspiratie, en ik liep weg met Hollandse kas-sperzieboontjes, verse peen, prachtige bieten en smaakvolle bloemkooltjes. En zo aten we bijna elke dag ‘Hollandse pot’, met een schnitzel! Want dat was mijn ontdekking in de laatste maand in de Wilhelminastraat. Ik ontdekte de krokante variant, de biologische, de vegetarische, de tex mex, de Cordon Blue en de sateschnitzel, wat mijn favoriet werd. Mijn liefde keek wel een beetje vreemd op van die weinig creatieve groente-vlees-aardappelen op zijn bord, maar mijn kinderen vonden het heerlijk en overzichtelijk, blijkbaar.

Afscheid nemen van een huis betekent herinneringen ophalen. De gezellige barbecue-avonden, de zomerse ontbijtjes in de tuin, kaasfondue-en met het gekletter van regen op het serredak, de geboorte van Philine en die knusse dagen en nachten die volgden, de geur van verse granola in het huis, pizza’s bakken met de meiden aan het kookeiland, ontelbaar veel gezellige etentjes, feestjes die steevast eindigden in de keuken en wijnproeverijen.

Met nog vier dagen te gaan tot de verhuisdag was het schrijven van dit blog even een heerlijke escape in de hectiek van het inpakken. Mijn keuken is zo goed als leeg, mijn laatste lasagna op deze plek heb ik gister gemaakt. Nog een paar zomeravonden in de tuin en dan is het tijd voor een nieuwe start: een keuken met uitzicht, een prachtige plek voor mijn kookboeken, barbecue-en op het dakterras en koken op inductie. Een nieuw begin, ik heb er zin in, met hopelijk veel inspiratie en kooklust!

 

Fortylicious

Gisteren ben ik 40 geworden. Voor mij niet zo belachelijk veel kaarsjes, nee joh, die pasten helemaal niet op het charmante en verfijnde Calimansitaartje dat ik had uitgekozen bij de Patissier. Ach 1 kaarsje prima, of een 4 en een 0, ook goed, want: Let’s kick it: the fabulous forty’s are about to begin!

lin jarig

De afgelopen 40 jaar waren fijn, ik kijk er met plezier op terug, en om ze Lindalicious oftewel fortylicious te maken heb ik eens met een big smile terug gekeken en 40 leuke, gekke, fijne culi herinneringen opgehaald. Van een onvergetelijk ontbijt met mijn (toen) kersverse liefde in de Masai Mara, schnitzels in het pisterestaurant met mijn skiklas tot het heerlijke eten van mijn moeder… ach er waren zoveel heerlijke momenten. En met het meest recente culinaire hoogtepunt, de ijstaart van Garrone gister op mijn feestje, nog in mijn gedachten, maak ik mijn fortylicious-lijstje, in willekeurige volgorde.

En 29 april 2017 is een mooie mijlpaal, en het begin van een nieuw decennium. Ik hoop er alleen al in dit nieuwe levensjaar 40 nieuwe culinaire herinneringen bij te maken!

Forty-licious memories

1.Kaasfondue in Sant Anton na een romantisch huwelijksaanzoek in de sneeuw

2.Truffels, truffels en nog eens truffels, bij Da Bruno, de truffelkoning van Frankrijk

3.De tekst op mijn verjaardagstaart toen ik 29 werd: “nog lang geen 30” (…)

4.Eten bij de top 3 restaurants van Zuid-Afrika: The Tasting Room, La Colombe en The Test Kitchen. Alle drie onvergetelijk.

5.Mijn moeders ‘succesrecept’ van vroeger: eendenborstfilet met sinaasappelsaus

6.Goddelijke Strawberry daiquiri bij de Feathered Boa in Hong Kong

7.Bruidstaart van Van Wely en Zuid-Afrikaanse Champagne op onze bruiloft

8.Mijn eerste blogje en daarmee het begin van Lindalicious

9.Flammkuchen in de Elzas

10.De fles Moet&Chandon die mijn lief had meegenomen op ons eerste weekendje uit in Noord-Frankrijk, om de eerste maand van onze liefde te vieren.

11.Op onze knieën hamburgers bakken in West-Australië, in het licht van de koplampen van onze auto.

12.De kooklessen met mijn moeder en vriendinnen bij Astrid in de Zuid-duinen

13.Een vette lampenkwast na een heerlijke gourmet in Zwitserland

14.De apres-ski in de Mozerwirt

15.Het romantische diner op een pier op Bonaire

16.De start van ons wijnbedrijfje Wine Route en alle gezellige tastings

17.Het calimansi-taartje van De Patissier

18.De contemporary lunch bij Ivy in Rotterdam

19.De draaiende ijsmachine vroeger in de bijkeuken (en ’s avonds heerlijk kaneelijs)

20.Appeltaart van Van Wely in de sloep met mijn ouders

21.Ontbijt, lunch en avondeten in de zeilboot in Griekenland

22.Franse lunch in de baai van Anse Marsel op Sint Marten met mijn moeder

23.Onze eerste spaghetti in Italie, die we tegen alle regels in, pardoes voor het gemak in stukken sneden, een absolute zonde en grove fout, zo is spaghetti niet bedoeld (leerden we later)

24.De Oranjezicht market in de presidentiele tuin in Kaapstad

25.Poffertjes bij Bokhoven in Delft, en daarna een bolletje bosbessenijs met echte slagroom

26.De overdadige, maar onvergetelijke ‘fruit des Mers’ tijdens een stortbui in Frankrijk

27.Espresso, Brandy Mel en pasteis de nata in Lissabon

28.De fakkeltochtavond met kaasfondue in de Zuid-Franse Alpen tijdens mijn werk als reisleidster

29.Ons huwelijksdiner met onze liefste familie en vrienden bij Tijn Akersloot

30.De lunch met mijn lief bij La Vierge in de Hemel en Aarde vallei in Zuid-Afrika, waar onze liefde voor het land begon

31.Schnitzel/pommes frites vroeger met de skiklas, wat ik betaalde met het geld uit de portemonnee die om mijn nek gehangen was.

32.Poire Williams op de piste in Hinterglemm, jaren geleden met mijn ouders

33.Eten in Parijs met het mooiste uitzicht van de wereld

34.Onvergetelijke pasta con la sarde op Sicilië en daarna fantastisch Italiaans ijs

35.Mijn lief die de lekkerste wijnen uitzoekt en er eindeloos over kan vertellen

36.De wijnopleiding WSET, waar ik met vlag&wimpel voor slaagde (het onderwerp bleek me beter te liggen dan makelaardij)

37.Vanwege mijn werk voor KLM in (super)markten over de hele wereld exotische boodschappen kunnen doen.

38.Ontbijt in de Masai Mara met giraffen en zebra’s op de achtergrond

39.De passie voor eten die ik meekreeg van mijn ouders, die ik kan delen met mijn lief en die ik probeer over te dragen op mijn kinderen.

40.De tropische ijstaart gisteravond op mijn 40e verjaardag!

 

 

The Cape with kiddies

De eerste keren dat we in Zuid-Afrika lunchten of wine tastings deden, kwamen we nog weg met een kleurplaat en stiften voor onze dochters. Maar kleine meisjes worden groot en de Kaap blijkt groots in kindvriendelijkheid!

Dit jaar stond Spice Route in Paarl op ons verlanglijstje. Op een ‘insider site’ las ik al  dat er tien redenen waren om deze winery te bezoeken, dus enthousiast reserveerden we een tafeltje bij het restaurant van Bertus Basson. Nog voordat we goed en wel waren aangeschoven kwam er al een kleurplaat en een grote pot kleurtjes voor de meiden op tafel. Het kiddies menu bestond uit knapperige calimari, maar het toetje was de grote surprise: de meiden kregen een mooie ronde koek, een tubetje suikerlijm en een potje kleine snoepjes om de koek te versieren. De 11e reden om Spice Route te bezoeken, naast de mooie wijnen, Gin distillery, heerlijke boboti van Bertus Basson en de chocoladeproeverij is zeker de kindvriendelijke touch.

fullsizerender

Koek versieren bij Spice Route

Maar we ontdekten (soms bij toeval) nog veel meer leuke dingen voor kinderen. Zo barst het in Kaapstad en omgeving van de mooie speeltuintjes en jungle gyms, organiseren sommige wijnhuizen een ‘grape juice tasting’ voor de kiddies en zijn er geweldige mogelijkheden om kinderen Afrikaanse dieren te laten zien. Omdat ik zo verrast was door het aanbod, besloot ik in dit blogje een overzicht te maken van die kindvriendelijke plekken, verdeeld in Food, Wine, Activities.

FOOD

Col’Cacchio (Zuid-Afrikaanse pizzaketen, dus overal te vinden)
Wij ploften neer in hartje Franschhoek (alsof daar niets culinairders te vinden was? Jawel, maar na een ochtend wine tastings, was het nu ‘kindertijd’). Binnen no-time stonden er kleurtjes op tafel, een bol pizzadeeg en vormpjes om daar lekker mee te spelen, terwijl een te gekke speeltuin op 5 meter afstand lag. Ze hebben er een ruime keuze aan Italiaanse kindergerechten.

Mont Marie (Stellenbosch)
Dit is een heel mooie plek met stunning views, waar je ontzettend lekker (zowel simpel als stijlvol) kan eten en waar een superleuk speeltuintje bij zit.

Kauai (Zuid-Afrikaanse keten voor healthy wraps & juices)
Geen tijd om uitgebreid te lunchen of wil je het gewoon even simpel en gezond houden: dan kun je een wrap halen bij Kauai, of een versgeperste sap, dan zijn de vitamines alvast weer binnen.

The Deer Park Cafe (Vredehoek, Kaapstad)
Dit was voor ons heel nieuwe benadering van de Tafelberg! Dit restaurantje is prachtig gelegen aan de voet van de Tafelberg en heeft naast een leuke menukaart met kindvriendelijke happen en sappen een fantastische speeltuin onder mooie bomen.

The Village Hub (Scarborough)
Ben je terecht gekomen aan die mooie ruige kust bij Scarborough, stop dan bij The Village Hub. In de ‘achtertuin’ een speeltuin waar je zelf verse sap en lekkere wraps kunt krijgen, boven een ‘surfy’ restaurant met mooi uitzicht en voor de mama’s en de papa’s: een uitgebreide Deli met biologische lekkernijen en een coole surfshop van RRD.

Spice Route (Paarl)
Zoals gezegd: bij restaurant Bertus Basson die koek om lekker te versieren. Maar op het landgoed is ook een pizzeria met een terras dat vlak bij de jungle gym ligt.

Dunes (Houtbay)
Het eten is er simpel, maar het uitzicht prachtig en de speeltuin centraal en geweldig.

Damhuis (Melkbos)
Ook hier is het eten simpel, maar je zit hier altijd in de wind en je kinderen spelen eindeloos in de ‘boot’ en de ‘vuurtoren’.

WINE
wineries waar jij proeft en je kind het ook leuk heeft;-)

Spier (Stellenbosch)img_4643
Hier kun je je een hele dag vermaken! Er is een speeltuintje waar biggetjes maar ook een struisvogel rondwandelen. Er is een (roof)vogelpark waar je uilen kunt aaien, je kunt pick nicken terwijl je kinderen zich vermaken in de jungle gym en er is een ‘grape juice kiddies tasting’ waarbij ze rode en witte ‘wijn’ krijgen, een kleurplaat en een goodiebag!

Dornier (Stellenbosch)

Het terras waar je heerlijk kunt lunchen zit pal naast een geweldige speeltuin!

Warwick (Stellenbosch)
Deze winery staat niet alleen bekend om de heerlijke wijnen, maar je kunt hier fantastisch picknicken. Er is een picknick-box voor kinderen met een broodje worst, een flesje appelsap, een stuk fruit en een zakje chips. De kinderen kunnen eindeloos rond rennen, zich vermaken in de speeltuin en met water spelen in de fontein op het estate.

Nitida (Durbanville Hills Valley)
In de heerlijke koele tasting room kregen de meiden meteen een leuke kleurplaat en een bak waskrijtjes. Verderop in het restaurantje Tables at Nitida hebben ze een uitgebreid kindermenu en kunnen de kinderen spelen in de speeltuin.

La Motte (Franschhoek)
Terwijl wij een serieuze tasting deden van ongeveer acht wijnen, kregen de meiden een heel leuk ‘doe/kleurboekje’ en een bak kleurtjes erbij.

ACTIVITIES

Aquarium (Waterfront, Kaapstad)
Het is vaste prik op die ene regenachtige dag, dan gaan we naar het aquarium. Het begint met een groot aquarium vol ‘Nemo’s’, maar verder is het vooral een meet&greet met de vissen die in de wateren rondom Afrika leven. Bij ons is het ‘kelpbos’ favoriet, want: zo ziet de zee eruit waar papa en mama surfen.img_4289

Boulders beach (Simons’ Town)
Maar nog leuker is het natuurlijk om de pinguins in het echt te zien, dus reden we dit jaar naar Boulders. Parkeer je auto op de meest zuidelijke parkeerplaats, en je komt terecht op het strand waar de pinguins rond lopen en zelfs om je heen zwemmen!

Boottocht naar de seals (Houtbay)
Een uurtje varen op een boot, langs de steile kliffen van Houtbay en Chapman’s Peak, maar vooral lekker kijken naar de actieve en vrolijke zeeleeuwtjes!

Zwemmen met uitzicht op de oceaan (Seapoint)
De temperatuur van de oceaan komt niet boven de 14 graden, maar dit fantastisch gelegen zwembad is zo’n 24 graden. Aan de ene kant Lion’s Head, aan de andere kant de oceaan. En daarna kun je op het ernaast gelegen pleintje iets lekkers halen bij 1 van de ‘foodtrucks’, zoals een pannenkoek, hamburger of versgeperste sap.

img_4525

Supergaaf zwembad op Seapoint!

Blaauwklippen family market (Stellenbosch)
Als je op zondag wijn wilt proeven in de wijnlanden van Stellenbosch, combineer dat dan met de family market bij Blaauwklippen. Kinderen kunnen hier ponyrijden, er zijn ijsjes te koop, er staat een springkussen en er is een speeltuin.

 img_4767

Of: met mama suppen op de oceaan

 

pielen met piepkuiken

In tijden van drukte (lees: sinterklaashysterie, de aanloop naar kerst, oftewel de maand december in het algemeen) is heerlijk en rustgevend om je terug te mogen trekken in een kookstudio en je een paar uur bezig te houden met iets heel culinairs en best uitdagends.

Ik ben dol op kookles! Vind het heerlijk om nieuwe dingen te leren (in de keuken), te proeven, bijkans een wijntje erbij, beetje kletsen, roeren, fine tunen, weer proeven en het gemaakte gerecht met elkaar eten. Het geeft me rust terwijl het me op het zelfde moment vervult met opwinding. Kookles is genieten. Ik volgde vroeger kookles in de duinen met mijn moeder en een aantal vriendinnen. We leerden feestelijke gerechten te maken, maar ‘goed te doen’, zodat je ze in je eigen keuken ook kon reproduceren. De avonden eindigden steevast met veel wijn, roddels en heel veel lachen.

Ik leerde Thais koken in Bangkok, Chinees koken (chop!chop!) in Chengdu en de Balinese keuken op Bali. De uitnodiging om (samen met andere culinaire bloggers) te komen koken bij de Kokerij hier om de hoek, in Noordwijkerhout kwam als een verfrissende verrassing in dat hectische en donkere december. De begeleidende mail verklapte dat we een ‘ballotine’ zouden leren maken. Hoewel ik toch even in Google checkte hoe zo’n ballotine ook alweer in elkaar zat, werd ik meteen enthousiast bij het idee om zo’n klassieker te bereiden.

De kookstudio van de Kookerij zag er professioneel uit, met hoge plafonds, goed licht en grote werkplekken. Eigenaresse Judith Booij bood me een glaasje Cava om in de stemming te komen en toen ontdekte ik achter het blok waarop een kaal piepkuiken lag een heel leuke chef-kok. Dat helpt, want het uitbenen van een piepkuiken was niet direct het meest inspirerende werk, maar wel interessant, zeker als je de vingers volgde van de knappe kok. Mijn piepkuiken trof het niet erg met mij, het was een hoop pielen, botjes volgen en trekken, maar uiteindelijk lag ‘ie als een kleedje op mijn hakblok. Klaar om gevuld te worden met een heerlijke ‘farce’ (vulling van paddenstoelen, room, ei, kruiden). Vervolgens rolde ik ‘m op (met een beetje hulp van de chef) en ging ‘ie in het cellofaan om te garen in de oven. We maakten een krachtige bouillon van alle botten, pootjes en vleugels en dat was een mooie basis voor een saus. Bij de ballotine serveerden we uiteraard geen doorsnee aardappelpuree, maar een ‘zalf’ van aardappel, pastinaak, witte chocolade, room en boter. Die was zo lekker dat ik ‘m eerste kerstdag nogmaals heb gemaakt (voor bij het hert, dat dan weer wel). Chef de cuisine Klaas van Winsen leerde ons tenslotte hoe we een mooie jus en een supersnelle cranberry-portsaus konden maken en uiteindelijk belandden we met z’n allen aan tafel om die met liefde en aandacht gemaakte ballotine te eten.

Wat was het een heerlijke maandagmiddag, daar in die kookstudio, geconcentreerd bezig met piepkuiken en andere mooie ingrediënten, zo lekker rustig met alleen maar aandacht voor het eten. img_3945Ik liep zo blij de deur uit, met frisse moed het tweede deel van de decembermaand tegemoet.

Ik heb de smaak eigenlijk wel te pakken gekregen en verheug me op een volgende kookles. Ik zie op de website workshops voor The Big Green Egg (kan ik mijn lief een keer omver blazen met een verrassend gerecht uit het ei), workshop ‘het witte goud’ , de Indonesische keuken en een avondje kreeft bereiden. En dat zou wel eens een heel verfrissend begin van de zomer kunnen worden.

Kookstudio de Kookerij: www.kookerij.com

Spice up your ice

Vrolijk kerstmis! Of als ik ongeveer tweederde van de posts op Instagram moet volgen: merry everything. Ook goed. Het is ‘so far’ een vrij relaxte eerste kerstdag. Een wonder, want gisteren viel het plan voor kerstavond hopeloos in de soep toen jongste dochter Philine met ruim 39 graden koorts op de bank lag. Het werd een eindeloze pyjamadag.

Vandaag hing de vlag er vrolijker en fitter bij en kon ik met een gerust hart de keuken in om iets te maken waar ik me al een hele tijd op zat te verheugen: het dessert voor vanavond: ‘ananas-five spice-ijs’. Dit recept komt uit het boek Altijd IJs van Marleen Visser, by far mijn favoriete kookboek van 2016. Toen ik afgelopen zomer op allerlei plekken ijsrecepten tegen kwam begon ik snel al een ijsmachine te overwegen. En toen ik ‘Altijd IJs’ doorbladerde was ik verkocht! Zoveel geweldige recepten voor vier seizoenen ijs: zowel room- als sorbetijs, zowel bolletjes als ijs op stokjes, zowel kinderijs als ijs met een tic en alle recepten voorzien van verleidelijke fotografie. fullsizerender-5

Deze zomer maakte ik al de blits met de frambozen-bubbelsorbet (met Prosecco), de basilicum-aardbeiensorbet en de komkommer/limoen/munt-ijslollies. Maar ik waagde me nog niet eerder aan roomijs… Dat is namelijk meer werk, het leek me een stuk ingewikkelder (met een kans op mislukking)  en bij het recept stond ook al ‘gemiddeld’ in plaats van ‘eenvoudig’. Maar bij een kerstdiner hoort wel een beetje uitdaging en iets bijzonders vond ik. En zo stuitte ik op ‘Ananas-five spice’ met als basis roomijscustard en als special verse ananas gemarineerd in rum, five spice-poeder, peper en kruidnagel. Ja, het was wel even wat werk (de hele ochtend) en manlief keek verrast op toen hij vanmorgen de fles Havana Rum op het aanrecht zag staan, maar man man wat was ik trots toen ik mijn zelfgemaakte ijs uit het ijsmachientje schepte! Romig, spicy, superorigineel en helemaal 2016! fullsizerender-6

Zo, en dan ga ik me nu maar eens concentreren op de peertjes in rode wijn en op een mooie portsaus voor bij de hertenbiefstuk.

Wishing you merry (and culinairy) everything and a happy always;-)