Canada, met een vleugje ‘Paris’

Oui! Ik heb het ontdekt: het gemak van een Noord-Amerikaanse stad, maar dan met een tres charmante Franse twist. Oftewel, een fantastische kop koffie met een croissant zoals je ‘m alleen in Frankrijk vindt! Montreal is tres belle!

Mijn laatste herinneringen aan Montreal (waar ik vroeger vaker naartoe vloog) stamden allen uit hartje winter, wanneer ik ’s morgens vroeg het crewhotel uitstapte in mijn allerdikste winterjas, mijn sjaal opgetrokken tot over mijn neus en mijn muts zover mogelijk over mijn hoofd en oren zodat de ijzige wind me niet zou verkleumen. Op weg naar een van mijn favoriete ontbijttentjes, ‘Chez Cora’ of Eggspectations. En omdat ik daar kennelijk altijd was als het zo belachelijk koud was, had ik nooit de stad echt ontdekt.

Tot vorige week. Mijn tweede ‘eerste indruk’ van de stad was: gezellig! Een vriendelijke winkelstraat kruiste een nog leukere uitgaansstraat, Rue Cresent. Na aankomst kwamen we bij ‘micro brewery’ Brutopia terecht, een klein obscuur barretje met alleen bijzonder huisgebrouwen bier. Wij gingen niet voor de Halloween special pumpkin ale met speculaaskruiden, maar wel voor een heerlijke Honey Ale en de Saison ‘Automne’.

De volgende dag renden we de Mont Royal op, de berg midden in de stad, gehuld in IMG_6028Indian Summer kleuren, met fenominaal uitzicht vanaf de top. En van de stilte van de berg daalden we af naar het levendige down town. Ik vloog deze reis met mijn geliefde en sinds zijn diepe passie voor koffie en zijn speurtocht naar de allerbeste koffie in welke plaats dan ook, kwamen we in the Humble Lion terecht. En zo begon de dag met een fantastische cappuccino en… een perfect knapperige Franse croissant.

In Montreal is het easy om mee te doen in het stadsfietsenplan; credit card bij de hand en op ongeveer elke straathoek vind je een station met fietsen. Wij fietsten ’s middags naar het oude centrum waar de Parijse vibe echt voelbaar is! Het barst van de charmante restaurants, echt; het aanbod is eindeloos. Wij lazen ons in op de handige website eater.com, waar je lijstjes met the hottest, cheapest, most essential, etc restaurants van Montreal vindt. 

We belandden in Vieux Montreal bij Caffe Un Po’ di Piu, waar we spritz dronken, maar dan niet met Aperol, maar met andere (Siciliaanse) bitters, waar we serieus goddelijke Gnocchi aten en de mooiste & lekkerste brushetta ever. Mon dieu, wat een heerlijkheid en dat in zo’n charmant restaurant.

Na de lunch verkenden we de rest van de oude stad en dronken een chai latte bij een prachtig grand cafe: Tommy. Om 6 uur werden we verwacht bij de Notre Dame, waar we ‘Aura’ gingen beleven, een geluid- en lichtshow in die immense basiliek. IMG_2901En wauw wat was het gaaf!! Like a prayer 2.0, wat mij betreft mogen ze alle kerken zo betoveren. Na dit spektakel fietsten we terug naar down town, waar we in de uitgaansstraat nog voor een traditioneel biertje en een bord nachos gingen.

Die tweede ochtend renden we opnieuw de koninklijke berg op, precies op tijd om op de top van een prachtige zonsopkomst te genieten. We wandelden vervolgens door een bos vol herfstkleuren naar beneden en ontdekten weer een nieuw koffietentje: Pikolo Espresso bar. En echt: fantastische koffie en deze keer een pain au chocolat  en een broodje van bladerdeeg met spinazie en feta. Klinkt simpel, was verrukkelijk.

 

Alors, Montreal est tres tres belle, I love to come back!

PS: Check http://www.eater.com voor superveel restaurant-, cocktail-, en koffietips!

Advertenties

Bircher Muesli?! Yeah right.

Wat een onvergetelijk mooie zomer is het. We hebben al maanden heerlijk weer en dat brengt vele voordelen met zich mee waarvan in mijn ogen een van de leukste: buiten ontbijten. 

Heerlijk, wanneer het nog helemaal rustig is buiten, alleen de meeuwen zijn ontwaakt, geen wind, wel het mooie ochtendlicht. Het is zomervakantie, dus ook mijn dochters zitten in het vakantieritme en komen in hun nachtjaponnetje, met hun haartjes in de war het terras oplopen.

Rustig opstarten, I love it, kon het altijd maar zo zijn. Dat is zo lekker van de vakantie: geen broodtrommels en bekers, geen haastig ontbijt naar binnen proppen, maar lekker relaxed. Omdat de ochtenden buiten de schoolvakanties om niet mijn sterkste punt blijken te zijn, zocht ik naar oplossingen om het mezelf makkelijker te maken. Die vond ik in ‘preppen’. Oftewel de avond ervoor het ontbijt klaar maken. En daar vond ik een heerlijk recept voor in het mooiste sappenboek dat ik ken: The Green Kitchen – Smoothies, in het hoofdstuk ‘kunstwerkjes’. En inderdaad, al de tweede keer dat ik het maakte was het warempel een instagramwaardig ontbijt en zo ontzettend lekker! Ik was meteen hooked en in mijn enthousiasme begon ik mijn nieuwste ontdekking te propaganderen. Waarop een vriendin me even met beide benen terugzette op de wereld: volgens haar was dit ‘gewoon’ bircher muesli. Yeah right, dat prutje dat ik al 15 jaar zorgvuldig omzeil wanneer ik het zie staan bij een ontbijtbuffet. Whatever it may be, dit is mijn favoriete ontbijt en ik geef je graag het recept.

‘Bramenhavermout’

IMG_2951-1IMG_2950-1

Nodig:
*150 gram bramen (diepvries)
*250 gram naturel yoghurt (geen kwark, dan mislukt het!)
*1 eetlepel honing
*Een halve theelepel vanille-extract
*50 gram havervlokken (ik doe altijd meer, dan wordt het lekker dik)
*2 eetlepels chiazaad

To do: Doe (’s avonds) de yoghurt en de bramen in een kom en mix het met een staafmixer totdat je mooie paarse yoghurt hebt. Voeg vervolgens de honing, vanille-extract, de havervlokken en het chiazaad toe en roer goed door elkaar. Zet in de koelkast en serveer het de volgende ochtend met wat vers fruit on top.

En nu we het toch over ontbijt hebben… Ik vier deze week het eenjarig bestaan van de NutriBullet in onze keuken. Deze bereikte binnen no-time met stip een plaats in de top 3 meeste gebruikte apparaten in onze keuken (naast het Italiaanse koffiezetapparaat en de staafmixer). De NutriBullet maakt sappen en smoothies, is klein maar sterk, supermakkelijk in gebruik en mixt en matcht alles wat ik erin mik. Oja, en hij is in 2 seconden schoon, in tegenstelling tot de slowjuicer, die niet alleen slow was in sap, maar vooral ook in de schoonmaak. Een reden om ‘m op marktplaats te zetten. De andere reden was dat hij blijkbaar de gezonde vezels scheidde van de sap en dat maakte de sap minder gezond dan gedacht. Oja, en bleekselderij en spinazie hielp ‘m hevig over z’n toeren, dan kon ik de vezels in het middelste midden van de juister opdiepen.

De NutriBullet gebruik ik al een jaar lang elke dag. Het vaakst voor een ‘drakensap’: spinazie, banaan, kiwi, verse gember en verse sinaasappelsap. Variëren is leuk, dan gooi ik er allerlei restjes (diepvries)fruit of groente in en spelen we het spel: wat proef je in de sap. Voor je het weet is in de wedstrijd-spirit het hele glas op. IMG_2953

Goed eigenlijk dat ik weer eens een blogje schrijf (te lang geleden!) want nu The Green Kitchen Smoothies naast me ligt, ga ik even bladeren voor nieuwe inspiratie:)

The best of… Cape Town 2018

Sinds we afgelopen vrijdag thuiskwamen uit Kaapstad heb ik alweer allerlei ‘culinair’ gedoe achter de rug.

Zaterdagochtend in Appie XL, op zondagochtend kokkerellen in pyjama voor het verjaardagsfeestje van Jolie, nadenken over plus uitvoering van traktatie voor groep 3, week-zonder-vlees en dan nog de gewone boodschappen, markt, dagelijkse smoothies en op ‘magere maandag’ de restjes slagroomtaart moeten eten. Het valt niet mee.

En nu zit ik met een gembertheetje, rustig achter mijn laptop, terug te denken aan de tijd in Zuid-Afrika. De mooie (wijn-)ontdekkingen, de fijne lunches, de prachtige natuur, het zomerse klimaat en de Tafelberg. God wat is het toch mooi daar. Laat me even dromen en ik geef je de Kaap in dertien hoogtepunten.

1. De beste Farm Stall
Een ‘farm stall’ is een winkeltje langs de kant van de weg, in ons geval van Kaapstad richting wijngebied Elgin, waar ze allerlei lekkers verkopen: heerlijk rijp fruit, goede koeken, home made jams & chutneys, verse ciabattas en een fantastische collectie wijnen uit de omgeving. De beste farm Stall was Houw Hoek (National Rd, Elgin, Grabouw) op onze eerste dag in Zuid-Afrika. De kofferbak werd meteen aangevuld met wijn.

2. De beste Gin
IMG_1193
Ik sluit niet uit dat we ooit in de Gin gaan. Gin is wereldwijd booming, en Kaapstad is niet achtergebleven; waar je ook bent ontdek je een lekkere gin, mooi verpakt met een goed verhaal. De lekkerste gin die we ontdekten was ‘Gin Buchu’ van Kaapse Liqueurs. Niet de hipste, wel de meest verrassende, met mijn favoriete Afrikaanse kruid: Buchu.

3. Beste witte wijn
Black Water Blanc. Aangeraden door een wijnkenner van Wine Concepts. (Later kwamen we hem nog tegen als inkoper restaurant Ash) Een wijn uit de Durbanville Wine Valley. Nieuwsgierigmakende geuren als lijm, brood, wol en citrus. Een intense, interessante smaak en een eindeloze afdronk.

4. Beste steakrestaurant

IMG_0889

Jouke met chef Ash

Jouke is steak-liefhebber pur sang, speurde Kaapstad af voor het beste vlees en de beste steak-chef en vond zijn droomvrouw, eh vlees in ASH, down town in Church Street. De chef is een pittig wijf (lees ook het geweldige interview met haar in Inside Guide) en grillt de sterren van de hemel. De wijnkaart is de meest inspirerende die we tegenkwamen!

IMG_07385. Beste slager
Thuis grillen graag, maar dan wel een stuk vlees van Frankie Fenner die met zijn Butcher shop op 2 locaties in Kaapstad zit. Eerlijk vlees met een goed verhaal, dus smaakvol, fantastisch en niet duur.

6. Beste Flat White
In Kaapstad hebben ze een variant op de cappuccino en dat is precies hoe ik mijn koffie wil, namelijk met een dubbele espresso erin. De allerbeste flat white dronk ik bij The Yard in het Silo District (grenzend aan Waterfront). Terwijl Jouke wegdroomde bij de koffiemachine maakte de knappe barista de lekkerste koffie ever voor mij.

7.Beste uitzicht tijdens het eten

IMG_0722

The Silo Roof Top


Kaapstad barst van de mooie uitzichtpunten, maar als je luncht op de 11e etage van het hippe Silo Hotel heb je uitzicht over de stad, de oceaan, de Tafelberg en Lions Head! Wel van te voren reserveren (dining@thesilohotel.com – rooftop) Een totaal andere view, maar zeker niet minder inspirerend heb je in Muizenberg bij Live Bait: uitzicht op de huzzle & buzzle en alle surfers op het strand en in het water.

8. Beste fruit ‘in season’
De granadilla! Oftewel de Zuid-Afrikaanse passievrucht. Ze kunnen in de yoghurt, bij ijs, in de smoothie of je lepelt ze gewoon uit. Rijp, zoet, zuur, lekker.

9. Beste BraaiIMG_0560
Wij hadden de eer om te braaien (Afrikaans voor barbecue-en) bij onze Zuid-Afrikaanse vrienden Wil & Adri. Op een warme zondagmiddag stak hij de braai aan, grillde de lekkerste filet (ossenhaas), sateetjes en boerenwors. Erbij: een kleurrijke salade met frambozen en nootjes, een zelfgemaakte aardappelsalade, ‘braaibroodjies’ en natuurlijk fantastische wijn.

10. Beste plek voor bubbelsIMG_0915
Een van de mooiste plekken voor een sundowner is de top van de Tafelberg. Kies een rustige, warme avond, neem glazen mee en gekoelde bubbels en beleef een onvergetelijke avond. Wij dronken de nieuwste Methode Cap Classique (rose bubbels) van Anthonij Rupert en bleven totdat de sterren fonkelden aan de hemel.

IMG_013111. Beste Tapas
Ze hebben niets te maken met de tapas die we kennen uit Spanje; Kaapstad gaf zijn eigen draai aan de ‘hapjes’. Bij Chef’s Warehouse @ Beau Constantia zijn ze waanzinnig smaakvol, creatief en worden met veel flair geserveerd op een prachtige plek.

 

 

 

12. Beste wijnlandIMG_1001
In Stellenbosch en Franschhoek vind je prachtige wijnhuizen, Durbanville Wine Vally kent een aantal ‘hidden gems’, de Hemel & Aarde Vallei heeft the cool breeze  van de oceaan en daarmee geweldige wijnen, maar waar het allemaal gebeurt nu is Swartland. De beste winemaker van Afrika, Sadie, is hier gevestigd, maar wandel een lokale wijnwinkel in en je weet niet wat je meemaakt!

13. Beste ‘fine dining-experience’IMG_0280
Hoewel La Colombe in de ‘Eat Out top 10’ op de een of andere vreemde manier was gezakt naar de 8e plaats, blijft dit restaurant voor ons de nummer 1: een onvergetelijke culinaire en sfeervolle ervaring! Na de kronkelweg langs Kirstenbosch en door de heuvels van Constantia rij je de steile weg van Silvermist op. De bediening is professioneel en vriendelijk, het eten is perfect en wordt op zo’n creatieve en bijzondere manier gepresenteerd dat je er eerst minutenlang naar zit te kijken en vervolgens uit alle hoeken foto’s wilt maken voordat je een eerste hapje neemt waarna de smaakexplosie zich in je mond voltrekt. Dagenlang een grote glimlach op mijn gezicht.

IMG_0415

Live Bait met live uitzicht op de surf scene

Verrukkelijk vega

Hoeraaaa! Het is zover: Nederland heeft (deze week) een officiële, landelijke week zonder vlees. En wat worden we daar aardig, gezond en vooral creatief van!

Wake up! (verkeerd) vlees eten is niet alleen slecht voor jezelf, maar veroorzaakt eindeloos veel dierenleed en het is een aanslag op het klimaat. Vorig jaar stuurde mijn geliefde mij een artikel toe uit De Correspondent. Het ging over bovenstaande problemen (vooral ook het dierenleed nam een prominente plaats in) en was zo pakkend geschreven dat ik diezelfde dag nog meer flexitariër werd dan ik al was. Gatver, wat vond ik het vreselijk om te lezen hoe een moedervarken zwanger werd gemaakt, beviel van meer dan 10 biggetjes die direct bij haar weggehaald werden, om haar vervolgens meteen weer zwanger te maken. Varkens hebben ook gevoel, zeker ook als ze kleintjes op de wereld zetten. En biggetjes hebben hun moeder nodig.
Maar ook: de productie (!) van kippen. Hoe ze in no-time groot en dik gemaakt worden voor consumptie. En van de belachelijke hoeveelheid kippen die ‘geproduceerd’ worden (he, we hebben het over levende dieren) schrok ik me ook een hoedje. Het waren ‘maar’ cijfers, maar ze grepen me naar de keel. En dan hebben we het nog niet over de ecologische voetafdruk die de vleesconsumptie achterlaat. Nee, we hebben niet alle problemen in de wereld in de hand, maar aan dit probleem kun je easily een steentje bijdragen, zodat we de planeet door kunnen geven aan de volgende generaties.

Zo, dit moest ik even kwijt. Je snapt dat ik gisteravond zat te juichen toen ik de actie ‘week zonder vlees’ op het 8 uur journaal voorbij zag komen. Top! Hoe meer aandacht, hoe beter.

Zoals ik al zei maakten bovenstaande issues me bewuster van de gevolgen van vlees eten en besloot ik direct geen vlees meer bij de supermarkt te kopen, ook niet biologisch of ‘excellent’. Als ik vlees wil haal ik het bij een goede slager en ja, dan wel het liefst biologisch.
Maar nog leuker vond ik het om vegetarisch te gaan koken. Natuurlijk investeerde ik later ook in vega kookboeken, speurde ik sites af naar lekkere recepten, maar die eerste vegetarische pasta, die bedacht ik zelf. We eten ‘m inmiddels al een jaar ongeveer 1 keer per week. Hij is simpel, smaakvol, vol groente en mijn kinderen (van 4 en 7) smullen ervan.

LINDALICIOUS’ PASTA (vega, vers, supergezond, en kindvriendelijk)

Ingrediënten:IMG_1242
Tomaten (stuk of 10 in stukken gesneden)
Tube ‘Bomba’
Ui (gesnipperd)
Teentje knoflook (geperst)
Beetje olijfolie & balsamico
Peper & zout & Italiaanse kruiden
Groente in stukjes zoals:
-stengel bleekselderij
-courgette
-aubergineIMG_1241
-paprika
-pasta
-strooikaas/parmezaanse kaas

Bereiding:
Verhit in een braadpan een beetje olijfolie en bak daarin de uien en knoflook. Doe er een half tubetje ‘Bomba’ bij en bak dit mee. Doe vervolgens de tomaten in de pan, schep lekker om en doe er nog een scheutje balsamicoazijn bij, peper, zout en Italiaanse kruiden (vandaag heb ik er ook nog basilicumblaadjes en takjes bij gedaan). Laat dit geheel lekker een half uurtje tot uur sudderen.
Vervolgens schenk je de saus het in een maatbeker en pureer je met de staafmixer.
In de braadpan bak je nu de in stukjes gesneden groente totdat ze een beetje zacht zijn. Daarna doe je je versgemaakte tomatensaus bij de groente en laat je het weer lekker sudderen/inkoken. Ondertussen kook je de pasta. Je brengt je mooie saus op smaak met peper/zout/eventueel een scheutje room en serveert het met pasta en geraspte kaas (en een groene salade).

PS: Op weekzondervlees.nl vind je een online magazine vol informatie over vegetarisch eten, leuke recepten, ingrediënten etc. Op mijn Facebookpagina plaats ik in de Week zonder vlees (5 t/m 11 maart) elke dag een heerlijk vegetarisch recept.

5 jaar later: Jouke over wijn

Er staan acht flessen op de toonbank. Ik kijk Jouke vragend aan. “Ik heb ze ein-de-lijk gevonden!” negeert hij mijn kritische blik handig en gelukzalig. “Maar we hebben nog allerlei wijn staan, en er is al niet meer genoeg tijd om het allemaal op te drinken.” Hij luistert nieteens. Jouke staat in zijn snoepwinkel en laat zich niet van de wijs brengen.

We zijn weer in Zuid-Afrika waar onze zintuigen continue op scherp staan: waar bevinden zich de mooiste wineries en waar de interessantste wijnwinkels? Welke flessen hebben de coolste etiketten? Welk restaurant heeft welke wijn op de kaart? We snuiven geuren op uit de glazen en proeven meestal met veel plezier een heleboel verschillende wijnen.

Wijn is niet langer alleen maar hobby (zoals het jaren geleden begon toen ik Jouke ‘interviewde’ op ons terrasje in Franschhoek. Leuk om terug te lezen trouwens: Help! Mijn man heeft een hobby.), het is ondertussen veel meer dan dat: het is een diepgewortelde passie en het is werk, want dit jaar bestaat Wine Route alweer drie jaar.

Gisteren waren we dus in het bekendste wijngebied van Zuid-Afrika, Franschhoek, voor een gesprek met de wine maker van Anthonij Rupert. Hij was in mineur. Na maanden van droogte verpestte gisteravond de hagel uit een mega-onweersbui 30% van de Cabernet Sauvignon druiven. Een uitdagend wijnjaar dus, maar gelukkig eindigde ons gesprek positief en kregen we een fles exclusieve (want; uitstervende wijnstokken) Chenin Blanc mee en hun nieuwste Rose MCC (bubbels), toch leuk gebaar op valentijnsdag.

Zoals ik al zei is Zuid-Afrika voor Jouke nog steeds een soort snoepwinkel. Maar na jarenlange wijnstudie hier (en elders) ben ik wel benieuwd naar zijn bevindingen. Tijd voor een nieuw gesprek: Jouke over wijn, 5 jaar later.IMG_0287

Lindalicious: Het eerste dat je altijd koopt na aankomst in Kaapstad is ‘The Platters’, wine guide voor Zuid-Afrikaanse wijnen. Toch zie ik je er dit jaar veel minder in bladeren dan voorgaande jaren.
Jouke: “Klopt! Lang was The Platters een handige leidraad om wegwijs te worden in de wijwereld van Zuid-Afrika, maar A. weet ik ondertussen goed de weg en B. blijkt The Platters toch gekleurd te zijn. Daar kwam ik achter toen de Warwick Chardonnay 2 jaar achter elkaar tot beste Chardonnay gekozen, terwijl ik weet dat er veel interessantere en mooiere Chardonnays worden gemaakt.”

L: Wat is volgens jou dan de beste Chardonnay?
Jouke: “De Ataraxia, de Serruria van Cape of Good Hope en de Pasarene vind ik veel verfijnder, je proeft subtieler houtgebruik, ze zijn frisser en je kunt ze langer bewaren waardoor ze nog lekkerder en interessanter worden.”

L. Wat zijn tot nu toe je mooiste ontdekkingen van 2018?
Jouke: “Ik probeer wijnen te zoeken buiten ‘het normale spectrum’. Ik vind het interessant als een wijnmaker vernieuwende druiven gebruikt, zoals Palomino, Roussanne en Marsanne. Stellenbosch staat bekend om zijn Bordeauxblends die rond en rijp zijn ten opzichte van de klassieke Bordeaux. Maar nu wordt er dus geexperimenteerd met andere druivenrassen in andere wijngebieden, zoals Swartland, Citrusdal, Darling en Durbanville. En wat ik dan zoek is een wijn die subtiel is en complex. Met andere woorden: dat als je die wijn ruikt en proeft dat je dan wel 100 verschillende smaken kunt ontdekken!”

L: En heb je die gevonden?
Jouke: “Jazeker! Een van de grootste verrassingen was Black Water Blanc MMXIV, die kreeg ik aangeraden door een wijnexpert van Wine Concepts, hij wist na lang praten wat ik zocht. Dit is echt een uniek pareltje. Als je deze wijn ruikt weet je meteen dat het iets bijzonders is; ik rook lijm, wol, rijpe perzik, citrus en brood. Helaas een kleine kans dat we ‘m kunnen importeren want er zijn slechts 1200 flessen gebotteld.”

L: Wat had je nou allemaal verzameld op de toonbank in Franschhoek en waarom moest dit mee?
Jouke: “De Raka Pinotage, een goed wijnhuis uit de buurt van Cape Algulhas. Ze maken al jaren een prachtige Shiraz en ik ben benieuwd naar hun Pinotage. Verder heb ik vier topwijnen van Sadie gevonden, de beste wijnmaker van Zuid-Afrika. Die wijnen (Treinspoor, Palladius, Skerpioen en Soldaat) zijn ontzettend exclusief, ze bijna niet te vinden omdat ze verkocht worden aan de toprestaurants. Dit zijn subtiele, vernieuwende topwijnen. Zelfs de witte wijnen kun je jaren bewaren. Eigenlijk vergelijkbaar met goede Bordeaux en Bourgogne uit Frankrijk: hoog in de zuren, maar na verloop van tijd steeds zachter en lekkerder. Ben heel benieuwd hoe ze over een jaar of tien smaken.”

L. Wat is je nog meer opgevallen?
Jouke: De Zuid-Afrikaanse wijnwereld is in ontwikkeling, want ze moeten het opnemen tegen de gevestigde orde in Europa. Er groeit hier meer Chenin Blanc dan in de Loire waar die druif zijn oorsprong heeft, en wat interessant is dat er steeds meer op Chenin-gebaseerde blends komen, zoals de Carolina (Cape of Good Hope) met Marsanne en Roussanne. Ook is er sprake van een old vine revival waarin de wijnmakers zich toespitsen op oude wijnstokken die hier en daar verstopt zijn (en niet na de apartheid gerooid zijn). Oude stokken geven weinig fruit, dus slechts geconcentreerd sap wat heel rijke en complexe wijnen oplevert (zoals de Chenin Van Lill & Visser Cape of Good Hope).”

“Verder is er een revolutie gaande met ‘garagistes’; wijnmakers die in hun garage wijn maken zijn in opkomst. Maar ook wijnmakers die zich losmaken van hun eigen winery en in andere wijnkelders wijn gaan maken. Eigenlijk zoals artiesten die hun eigen muziek gaan maken in plaats van de door de platenmaatschappij voorgeschotelde popmuziek produceren. Een leuk voorbeeld daarvan zijn de Black Elephant Vintners (we importeerden eerder hun ‘Three dogs, a peacock and a horse en hun fantastische MCC) jonge gasten die tegen de stroom in gaan: niet de zoveelste ‘gewone’ sauvignon blanc of chenin, maar nieuwe smaken in de wijn. Bovendien zijn ze waanzinnig creatief met hun etiketten. Een wine tasting van vier van hun wijnen kun je doen op het terras van Bovine in de hoofdstraat van Franschhoek.” IMG_0646

L. Maar hoe kun je een wijn dan eigenlijk heel anders laten smaken?
Jouke: “Door het combineren van verschillende technieken, dus bijvoorbeeld een deel van de wijn op hout laten vergisten, een deel op staal en een deel laten oxideren en dat dan blenden. En eventueel voeg je nog andere druivensoorten toe.”

L: Heb je nog goede tips voor mensen die naar Zuid-Afrika gaan?
Jouke: “Als je mooie, nieuwe wijnen wilt ontdekken, koop dan niet je wijn in de supermarkt, maar laat je adviseren in een leuke wijnwinkel, zoals Wine Concepts (in Newlands of op Kloofstreet), Wine at the Mill (Woodstock), La Cotte Inn in Franschhoek en Sunset Beach WinesSunset Beach Wines in Sunset Beach.

Jouke’s top 5 SA wines

  • David & Nadia Chenin Blanc
  • Catherine Marshall Pinot Noir
  • Black Water Blanc
  • Sadie – kookerboom
  • Trixanne signature wines Barbera


Joseph Dhafana – van slums tot sommelier
Op 3 februari aten we bij La Colombe, waar we de onvergetelijk mooie wijn Kookerboom van Sadie dronken. We ontmoetten (voor de derde keer inmiddels) sommelier Joseph Dhafana. Toen we hem drie jaar geleden voor het eerst ontmoeten kletsten we gezellig over wijn en kwamen we erachter dat hij slechts een paar jaar daarvoor uit Zimbabwe was gevlucht. Vorig jaar hoorden we dat hij zijn eigen wijn (Fraternity) had gemaakt en dit jaar is hij uitgeroepen tot De Beste Sommelier van Afrika! Een geweldig compliment. En ook dit jaar was hij weer ontzettend aardig, bescheiden en hij was het helemaal eens met de keuze voor de Kookerboom. IMG_0266

Mmmmmmacarons…

40 worden was een mijlpaal, maar een van de leuke dingen van die verjaardag was dat mijn vriendinnen die me ondertussen ruim 20 jaar kennen zich niets aantrokken van mijn kadowensen. Zij dachten me beter te kennen en verrasten me met een workshop macarons maken bij Huize van Wely.

En óf ik daar blij mee was. Helemaal omdat ze met me meegingen én dat het bij het fameuze Huis Van Wely zou zijn, waar ik veel herinneringen heb liggen (oa mijn bruidstaart!) Maar wat is nou het geheim van de Macaron, dat chique, charmante en over het algemeen dure koekje? We kwamen er al snel achter dat de magie in het midden zit. Het koekje zelf is (globaal) gemaakt van amandelmeel, opgeklopt eiwit en kleurstof, maar heeft weinig smaak. De vulling echter, in het hart van het koekje is het speciaalst, geeft de magic touch en bepaalt hoe lekker de macaron eigenlijk is.

In teams mengden we eerst het beslag (niet te lang, niet te kort, niet te snel), namen we vervolgens een spuitzak en spoten met zorg mooie rondjes op het bakpapier. Terwijl die de oven ingingen, gaf de baas van Huize Van Wely ons een rondleiding door zijn chocolade-imperium. De werkbanken waren smetteloos, het TL-licht meedogenloos, maar het werd pas echt gezellig toen we een bonbonproeverij kregen. Een bonbon noem je hier geen bonbon maar bouchee, wat te maken heeft met het gewicht, maar vast ook met de verfijnde vulling en prachtige afwerking. Hoewel ik al heel wat bouchees heb geproefd sinds ik in Noordwijk woon, blijft het een feestje om ze te eten.

Terug aan het werk. De boven- en onderkantjes van de macarons kwamen krokant uit de oven, tijd voor de vulling. En die vulling, dat is een geheim die Van Wely niet verklapt. De superverfijnde vulling in verschillende kleuren (matchend met de kleur van het koekje) stond voor ons klaar, en nadat de spuittechniek ons voorgedaan was konden we onze macarons gaan afmaken. Een grote met toefjes witte-chocoladevulling aan de rand en een geweldige frambozencompote in het midden, finishing touch met meer toefjes, verse frambozen en poedersuiker.
Tijd voor de kleine macaronnetjes, we begonnen er steeds meer lol in te krijgen, mixten & matchen erop los, ontdekten de bak met chique versieringen en maakten een bont versierd setje macarons, die we uiteindelijk in officiële Van Wely-gebaksdoos meekregen. De chefs stonden er hoofdschuddend bij, maar wij smulden nog lang en gelukkig!
We sloten de avond af met Champagne en signature zoutjes van Van Wely, die trouwens ook niet te versmaden waren. Het echte geheim van de macarons ontrafelde ik niet die avond, maar ik had er wel een nieuwe guilthy pleasure bij, gelukkig dichtbij huis te koop!

Macarons zijn kleine ronde luchtige koekjes die aan elkaar geplakt zijn met een zachte vulling. Ze komen oorspronkelijk uit Frankrijk. [bron: Wikipedia]

De oorsprong van de macaron van Joyeuse gaat, volgens de traditie, terug tot het huwelijk in 1581 van Anne de Joyeuse met Marguerite de Lorraine. Voor deze gelegenheid introduceerde Catharina de’ Medici uit Italië een nieuw recept voor ronde gebakjes op basis van fijngestampte amandelen, die men “macarone” noemde.

In 1862 richtte Louis-Ernest Ladurée een patisserie op in de Rue Royale 16 in Parijs. Zijn kleinzoon Pierre Desfontaines introduceerde macarons in 1930. Zijn eerste macarons bestonden uit twee kleine op amandel gebaseerde schuimpjesmet een vulling van ganache.

Het schuimpje bestaat uit amandelen, poedersuiker, suiker en eiwit. Ze worden tegenwoordig in veel verschillende smaken gemaakt, herkenbaar aan de verschillende kleuren zoals chocolade (donkerbruin), mokka (middenbruin), kersen (rood), pistache (groen), aardbei (roze), framboos (karmijn), citroen (geel) en kokos (roomwit). Ladurée heeft tegenwoordig meerdere vestigingen in Parijs, maar ook in Londen, Genève en Tokio.

Humus, Hitte en Hoofddoeken

Het is een tijd geleden dat ik een blogje heb geschreven. Wie me volgt op Facebook ziet dat ik niet stil zit; daar plaats ik af en toe foto’s van dingen die ik meemaak en inspirerende plaatsen waar ik kom.

Zo was ik vorige maand in Teheran, van oudsher een van de minst populaire bestemmingen voor crew. Je moet er als vrouw een abaya aan (een soort Islamitische tuniek die je billen bedekt) en een hoofddoek op en dat druist tegen ons Westerse gevoel van vrijheid in.  Ik had deze vlucht ook niet aangevraagd, had ook geen vastomlijnd plan voor de 24 uur die ik er zou hebben maar belandde uiteindelijk op een geweldige souq! Ik vloog toevallig met een bevriende purser en zo stapten we samen eind van de ochtend uit een taxi op een vrij chaotische rotonde tegen het prachtige decor van het Iraanse gebergte. Verderop doken we de overdekte markt in.

De eerste winkeltjes verkochten alle kleuren fruit, orderlijk geëtaleerd. Verderop waren noten te koop; cashewnoten en bergen pistache. Gedroogd fruit, en dan niet alleen abrikozen, maar een kleurrijke mix van kiwi, aardbei, sinaasappel en banaan. We ontdekten ook een zak gedroogd munt, het rook heerlijk maar wat zou je er allemaal mee kunnen doen? We probeerden erachter te komen door te wijzen op de zak en een soort thee-drink-gebaar te maken. De verkoper schudde heftig zijn hoofd. We keken hem vragend aan. Maar wat dan? Een aardige en prachtige Iraanse dame schoot te hulp, ze sprak Farsi en Engels en vertaalde onze vragen. Zo kwamen we erachter dat je er toch wel thee van kunt zetten, maar met slechts een klein beetje omdat je bloeddruk anders teveel daalt. ‘Je zou de gedroogde munt ook in de yoghurt kunnen doen’ voegde ze toe. We checkten meteen of we een ‘goeie deal’ hadden met onze andere aankopen en toen dat zo bleek te zijn gingen we verder.

Nog geen uur op de markt en we hadden al Iraanse vrienden, een tas vol heerlijke noten, gedroogd munt plus nieuwe recepten. Het slenteren over de souq was leuk! Het was een feest om rond te kijken: de vrouwen dragen dan wel hoofddoeken, maar hebben daaronder prachtig dik geföhnd haar en zijn geweldig mooi opgemaakt. De Iraanse mannen zijn best knap, niet opdringerig en sowieso is de bevolking heel vriendelijk.

En er was meer. Iran is een van de grootste leveranciers van saffraan. ‘Safron makes you happy’ legde een (nieuwe) Iraanse vriendin uit. Tja, je moet wat als alcohol ten strengste verboden is in je land(…) We dronken een klein kopje saffraanthee en keken onze ogen uit in dit winkeltje waar ook prachtige saffraan- en pistachesnoepjes te koop waren. Saffraan is van topkwaliteit en niet duur dus kochten we een potje voor thuis.

In een volgend winkeltje stuitten we op een uitbundige maar elegante collectie koperen pannen, (oven)schalen, theepotten én bekers, die voor de kenner zó door konden gaan voor die hippe waarin de beroemde ‘Moscow Mule’ (cocktail van Wodka, Ginger Ale en limoen) geserveerd wordt. Oh nee! Een zonde om dat alleen al te denken in dit land. Mijn vriendin kocht een pan en ik nam een prachtig koperen schaaltje mee, ik zag het al voor me: voor bonbons of de pistachesnoepjes.

Helaas wisten we van te voren niet hoe heerlijk deze markt zou zijn en dus voordat we het wisten zaten we alweer in de taxi op weg naar de volgende stop: een late lunch in de bergen. Het was een warme, lome namiddag. Verstopt tussen de bomen lagen sfeervolle, Arabische restaurantjes. In kleermakerszit op een Perzisch tapijt dat vol gezet werd met verse sapjes en allemaal bordjes met dipjes en Libanees brood. Het was lang geleden dat ik deze echte Libanese hapjes had gegeten en ik dacht met weemoed terug aan mijn verblijven in Damascus, Beiroet en Amma, bestemmingen waar ik kwam toen ik net stewardess was, maar die nu soms zwaar onder vuur liggen. Het was heerlijk om half liggend (maar wel nog steeds met hoofddoek op en abaya aan) het ‘flat bread’ te dopen en te genieten van de mooie omgeving.

De zon ging onder en na 24 uur op deze fascinerende plek vlogen we weer terug naar huis. Mijn koffer vol met Iraanse specialiteiten en een mooie indruk van de supervriendelijke bevolking.

En eenmaal thuis waren mijn dochters razend-nieuwsgierig naar de lekkere dingen die ik had meegenomen en er werd dagen gesnoept van de nootjes en het gedroogde fruit!

Plastic soep, niet te (vr)eten

Ik kan niet geloven wat een berg plastic ik per dag in de kliko mik. En jarenlang deed ik dat gedachteloos, maar sinds ik de docu ‘a plastic ocean’ zag, kan ik dat niet meer. Ik moet iets doen. Er is geen dier ter wereld die zijn natuurlijke habitat zo verpest als wij dat doen met onze planeet. Onze mooie oceaan, het is een grote plastic soep aan het worden.

Een aantal weken geleden, tussen de verbouwing en de verhuizing zegmaar, nam ik mijn lief mee naar het internationale filmfestival The Ocean Film Tour. Ik deed dat gewoon om een avond niet te hoeven praten over schuren, schilderen, kranen, dozen, deurbeslag en andere dingen. We zagen verschillende documentaires die met de oceaan te maken hadden, maar de laatste, ‘A Plastic Ocean’ ,maakte een verpletterende en onuitwisbare indruk op me. Ik had wel gehoord van plastic eilanden in de zee en hoe een Nederlandse student daar een oplossing voor had gevonden, ik zie helaas zelf ook teveel afval op stranden op allerlei plekken in de wereld, maar dat het zo erg gesteld was met het plastic afval in de oceanen… ik had geen idee. Plastic vergaat niet en op kilometers diepe zeebodems worden flessen gevonden, maar dat is nog niet het ergste. Nee, het ernstigste zijn de micro plastics, de eindeloze hoeveelheden piepkleine stukjes plastic die aan de oppervlakte drijven, die gegeten worden door vissen en waar vogels aan dood gaan.

Ik vond het zo schokkend om te zien en zou graag, ook al is het op ‘microniveau’ mijn steentje aan een schonere oceaan willen bijdragen. Het recept voor ‘a plastic soup’ hoef ik je niet te geven, maar ik geef je graag een paar ‘culi’ tips waardoor de wereld een beetje schoner wordt.

Lindalicious Less Plastic Tips:

Vermijd zoveel mogelijk het gebruik van plastic verpakkingen
Een inkopper natuurlijk, maar serieus: check eens hoeveel plastic een gemiddelde boodschappensessie bij de supermarkt oplevert. Mocht je tijd hebben, doe je boodschappen op de markt, bij de groenteboer, bakker, slager en stop alles (los) in je boodschappentas.

“Think Reusable – Not Disposable”
Hergebruik plastic (tassen, verpakkingen etc)

Geen boterhamzakjes…FullSizeRender-1
Maar een broodtrommel, hippe bentobox of lunchskin (het duurzame alternatief voor een boterhamzakje )

Geen plastic waterflesje…
Maar een leuke glazen, aluminium of speciale kunststof fles en (her)gebruik hem duizenden keren. Een goede tip is de Hydro Flask waarin je water een dag lang op temperatuur blijft. Geef ook je kind geen pakjes mee naar school, maar een beker die elke dag opnieuw gebruikt kan worden.FullSizeRender

Geen plastic tas meer bij de kassa…
Maar natuurlijk je eigen ‘shopper’

Maak je eigen Spa RoodFullSizeRender-2
Ik ken best veel Spa Rood-verslaafden zoals ik. Jarenlang kocht ik flessen in de winkel en leverde ze inderdaad weer netjes in. Maar investeer in een Spa Rood-maker en je hebt de komende jaren maar 1 kunststof fles nodig die je steeds weer opnieuw vult. http://www.sodastream.nl

Maak geen strandwandeling zonder…IMG_6509
De ‘juttas’, verkrijgbaar bij strandtenten. Doe dit bijvoorbeeld samen met je kind, je zult je samen verbazen over de verscheidenheid aan plastic op het strand. Je draagt je steentje bij en het allerbelangrijkst: je maakt de jongste generatie bewust van de noodzaak van schone stranden.

Spread the word!
Sharing is Caring, dus als je Facebook hebt, deel dit blogje alsjeblieft. Laten we de documentaire op basisscholen vertonen, zodat al jong het besef groeit. Laten we ‘m in verkorte versie tonen voor het journaal, zet ‘m bovenaan de tijdlijn op Facebook, laat ‘m sowieso viraal gaan op alle social media…

En kijk de trailer zelf even:
https://www.youtube.com/watch?v=6zrn4-FfbXw

Of kijk de hele documentaire op Netflix!

Let’s make a wave of change.

 

Een drol met oogjes

Giraffen van worst en kaas, vlinders van popcorn, een drol van koek, raketten van fruit, ‘neppe zakjes friet’, ‘ijsjes’ van snoep en nog veel uitbundiger dan dat. Lang leve Pinterest. We hebben ons uren vermaakt met alleen al zoeken naar de leukste traktatie!

We zochten een ‘afscheidstraktatie’ voor Jolie, mijn oudste dochter die na de zomervakantie naar een nieuwe school gaat. Iets wat de verhuizing naar zee met zich meebracht en wat we een leuke draai wilden geven.

Na een eerste selectie van alle mogelijke traktaties bleef er een top drie over waarbij de drol met oogjes favoriet was. Maar omdat de reviews (jaja..) een grote kans op mislukking (lees: koeienvlaai-look-a-like) voorspelden, beslisten we dat het de pinguïn van drop zou worden. We gingen naar de supermarkt, vonden op 1 na alle onderdelen (trekdrop, manna, marshmallows, schuimbanaantjes en prikkers). Op 1 na dus: de dropsoort voor het koppie. De action had het ook niet, de Bruna niet en de Trekpleister evenmin.
We kwamen thuis, stalden de snoepzakken uit op tafel maar konden niet beginnen omdat het ‘hoofd’ dus ontbrak. We moesten dus eigenlijk nog even de winkels in Noordwijk aan zee checken. Maar daar hadden we geen zin meer in.

Jolie en ik switchten na kort overleg naar onze tweede keuze: het ‘meloenbootje’. Toevallig had ik die ochtend twee meloenen in de bonus gescoord, had ik alle benodigde prikkers en ‘toevallig’ ook snoeppapier in huis, dus gingen we aan de slag. En wat is dat toch heerlijk: de voorpret! En ik heb ondertussen geleerd dat je daar van moet genieten. Want voor die kleuters hoef je je niet perse uit te sloven. Soms is het enthousiasme groot. En in het andere geval lust die niet dit, en die niet dat. Ik maakte het bij Jolie’s eerste traktatie mee: slippertjes van spritskoek en zure matten. Een deel van de klas lustte dit soort koek niet, een ander deel hield niet van zure matten, een paar vonden de traktatie te klein en weer anderen vonden het gek: midden in de winter een ‘slipper’.
Een vriendin van mij deed eens haar best op ‘mexicaantjes’ van mandarijnen en dropveters. Ook deze keer was de klas verdeeld. Ik dacht: trakteer die kleuters op cadeaubonnen en ze kunnen lekker zelf kiezen:) maar in groep 2 bleken gewone cake-jes toch prima te werken.

Maar wij gingen dus voor meloenbootjes. Toch nog even om 10 voor 6 naar de Action gesjeesd voor tropische prikkers, het is uiteindelijk toch een stukje identiteit dat je de klas mee in stuurt:). We bereidden de zeiltjes van snoeppapier voor, de prikkers met snoep en de schijfjes meloen en natuurlijk moest alles uitgebreid voorgeproefd worden. Een gezellige avond, een opwindende ochtend (de afwerking) en een buik vol vlinders toen we met twee wiebelige borden vol meloenbootjes naar school reden.

En het viel wel in de smaak! Geloof ik.

Wind, Waves & Wine

Surfen en bier is een beproefde match. Een ijskoude Bintang op het hete Bali, een tappie na een stormachtige sessie op je eigen strand in Nederland, een cerveza in Tarifa of een Castle in Zuid-Afrika, heerlijk.

Maar terwijl je in de hitte van Indo niet moet denken aan een glas (snel lauwe) wijn, barst het achterland van de Zuid-Afrikaanse kust van de geweldige wineries! Iedereen kent natuurlijk de legendarische wijngebieden Stellenbosch en Franschhoek, maar op nog geen kwartiertje rijden van Blouberg en Big Bay vind je de Durbanville Wine Valley die uitblinkt in hidden gems.  En waar Stellenbosch een beetje romantisch is en Franschhoek chique, is dit wijngebied juist een beetje ruig, eigenlijk zoals de kust daar ook is. De koele oceaanwind waait over de druivenranken van Tijgerberg en zo ontstaan bijvoorbeeld juist hier prachtige Sauvignon Blancs. De Durbanville Wine Valley bestaat uit zo’n dertien wijnhuizen (tegenover ruim 1000 in Stellenbosch!) waarvan je bij de meeste niet alleen wijn kunt proeven, maar ook iets lekkers kunt eten of zelfs kunt picknicken.

Durbanville Hills is een strak vormgegeven winery met prachtig uitzicht. ‘Tasting with a view’ terwijl je kinderen zich vermaken in een speeltuintje. Ook kun je hier lekker lunchen, zowel a la carte in het restaurant, als een simpele sandwich in de tuin. Ik ging hier weg met een fles MCC (bubbels) en een flesje Noble Late Harvest.

Bij Hillcrest vonden we, ondanks een teleurstellende en weinig informatieve wine tasting, niet alleen een heerlijke Sauvignon Blanc, maar kochten we ook olijfolie en olijven. In plaats van (of juist voor/na) wijnproeven kun je hier ook een ‘beer tasting’ doen in de relaxte biergarten.FullSizeRender-2

Diemersdal is prachtig estate met heerlijke wijnen en een mooie tuin om lekker te picknicken.

Meerendal was ook al een aangename verrassing! De wijnen waren heerlijk, maar sinds kort vind je hier ook een ‘boutique distillery’ waar ze loepzuivere wodka, rum en gin maken. De eigenaar geeft met veel passie een uitgebreide proeverij en uitleg over deze sterke dranken. Verder vind je hier Carlucci’s, een begrip onder surfers die de hotspot van deze coffeeshop/bistro in Blouberg platlopen. En terwijl jij wijn, gin of koffie drinkt, spelen je kinderen in 1 van de geweldige speeltuintjes die Meerendal heeft.

Vorig jaar ontdekten we Nitida. Hoewel we al veel eerder een heerlijke Semillon van dit wijnhuis dronken, kwamen we dus vorig jaar pas voor het eerst op het estate. We reden hun goede en leuk gelegen restaurant Cassia voorbij (maar staat nog wel op ons lijstje om ooit te gaan eten) want we waren nieuwsgierig naar de wijnen. De tasting room is sfeervol. Je zit aan een bar tussen honderden barrels met wijn. De proeverij was hier uitgebreid en heel interessant, de wijnen waren stuk voor stuk ontzettend lekker, de etiketten prachtig en de Tinkery (een bijzondere Riesling) out of the box. Wat een heerlijke verrassing. We besloten direct dat dit wijnen waren die via de Wine Route naar Noordwijk moeten komen! Dat gaat nog even duren overigens, maar we zijn ermee bezig.

En heb je lekker wat wijn geproefd hier en steekt er een windje op, dan ben je binnen 20 minuten terug op het strand van Blouberg om nog een mooie namiddagsessie te surfen. Vergeet niet eerst je bubbels koud te zetten, zodat je, eenmaal van het water lekker kunt proosten op alweer een geweldige dag ‘wind, waves & wine’ in de Kaap.

Winterfestival
Hoewel we hier genieten van de zomer, is het winter in de Kaap. Desalniettemin is het daar vier seizoenen ‘feest’, en kun je volgende week van 23 tot 30 juni genieten van het Durbanville Winter Wine Festival.
http://www.durbanvillewine.co.za

 kaart